روی بنمای

خیز و در کاسه زر آب طربناک اندازپیشتر زان که شود کاسه سر خاک اندازعاقبت منزل ما وادی خاموشان استحالیا غلغله در گنبد افلاک اندازچشم آلوده نظر از رخ جانان دور استبر رخ او نظر از آینه پاک اندازبه سر سبز تو ای سرو که گر خاک شومناز از سر بنه و سایه بر این خاک اندازدل ما را که ز مار سر زلف تو بخستاز لب خود به شفاخانه تریاک اندازملک این مزرعه دانی که ثباتی ندهدآتشی از جگر جام در املاک اندازغسل در اشک زدم کاهل طریقت گویندپاک شو اول و پس دیده بر آن پاک اندازیا رب آن زاهد خودبین که بجز عیب ندیددود آهیش در آیینه ادراک اندازچون گل از نکهت او جامه قبا کن حافظوین قبا در ره آن قامت چالاک اندازحافظ بخوانید...

  گر از این منزل ویران به سوی خانه روم ...

گر از این منزل ویران به سوی خانه روم دگر آن جا که روم عاقل و فرزانه روم زین سفر گر به سلامت به وطن بازرسم نذر کردم که هم از راه به میخانه روم تا بگویم که چه کشفم شد از این سیر و سلوک به در صومعه با بربط و...

همچو من جان داده در زلفت پریشانی که نیست زلفِ پُر چین شانه کن بر چین مرا جانی که نیست! از تو هر آنی کــــــه کردی گر دلم نیکو شمرد از تو اما در دلم جـــز حسرتِ آنی که نیست شعله ات را نازم ای شمع جــــــــــفاکار دلش در دلت اندیشه ی پروانه ای دانی کــه نیست بی خبر بودن جهــــــــانی ارزد اما صد دریغ بی خبر بودن از این، کم غبن و حرمانی که نیست بر پریشـــــــان بوم نیزاران فغانم نقش بست زانکه این ناله به نائی از نیستانی کــــــه نیست عشق،من را کـُـشت و رستم هم اگر سهراب را کشتن فرزند وابسته به بره...