روی بنمای

سراپا اگر زرد و پژمرده ایمولی دل به پاییز نسپرده ایمچو گلدان خالی، لب پنجرهپُر از خاطرات ترک خورده ایماگر داغ دل بود، ما دیده ایماگر خون دل بود، ما خورده ایماگر دل دلیل است، آورده ایماگر داغ شرط است، ما برده ایماگر دشنه ی دشمنان، گردنیم!اگر خنجر دوستان، گرده ایم!گواهی بخواهید، اینک گواه:همین زخم هایی که نشمرده ایم!دلی سربلند و سری سر به زیراز این دست عمری به سر برده ایمقیصر امین پور بخوانید...

 ای چهره زیبای تو رشک بتان آزری               هر چند وصفت می کنم، در حسن از آن زیباتریهرگز نیاید در نظر نقشی ز رویت خوبتر               شمسی ندانم یا قمر، حوری ندانم یا پریآفاق را گردیده ام، مهر بتان ورزیده ام               بسیار خوبان دیده ام، اما تو چیز دیگریای راحت و آرام جان، با قد چون سرو روان               زینسان مرو دامن کشان، کآرام جانم می بریعزم تماشا کرده ای، آهنگ صحرا کرده ای               جان و دل ما برده ای، این است رسم دلبریعالم همه یغمای تو، خلقی همه شیدای تو    &nb...

قرنها می گذرد اما هنوز هم تنهائی ام تو را در پشت دیوار زمان زمزمه می کند چیزهائی هست که نمی دانم مثل باوری در پرده که همیشه از تو برای من قصه می گوید فقط می دانم روزی که در ناتمامی ِجاده ی مهاجرت مجال دیدنت برایم دست خواهد داد همه ی من در تو خواهد کوچید بهرام باعزت...

در بیش و کـــــــم ِ مانده ی من ای نفس ِمن بشکن به هــــــــــــــوای شکنی این قفس ِمن مواجترین زلفـــــــــــی و گرداب ترین شب شایسته ی پایان ِجــــــــنون است و بس ِ من فرهــــــــــادی ِ من فاتح ِ مُلکیتِ عشق است شیرین تر ازین قصة شاهی ،چه کس ِ من؟ از من به یهودای جهان حرف،سکوت است ناقوس، سر ِ خود شده فــــــــریاد رس ِ من من قطره ای از حســـرتِ اشکِ بشر هستم کــــــــــه مانده ز دریایم و دریا هوس ِ من از جنس دل و درد کجا قله ی کوهی ست پژواک دهـــــــــــد در دل ...