به شمس می رســـــد از هر طرف تبار دلم...

خوش آن زمان که نبود ازتو غم به کار دلم

خـــوش آن زمانه که خوش بود روزگار دلم

نرفته بودی و ای کـــــــاش با تو می گفتم

به جــــــــز تو هیچ نبود از تو انتظار دلم

چرا به مسلخ ِ بی مهـــری ای یهودا دل !

کشیدی عیـــسی ِ باور چنین به دار ِ دلـم

چــــــو مِهر بود کــه دیوانه ی کبیرم کرد

به شمس می رســـــد از هر طرف تبار دلم

در این کشاکش نامردمی خوشم کـــه هنوز

وفای مردم چشــــــــــم است در کنار دلم

جگر به زخمه ی غــــــم سمفونی ِ یاد تو را

چــــه بی بهانه زد امشب به سیم تار دلم

در این فصول نفس گیر انجمــــــاد ای عشق!

تو فــــــــــرودینی و مصداق ِ نوبهار دلم

استاد بهرام باعزت