به تصوری که هــــر دم به دلم قدم گذاری
ز حضور خــــویش حتی شده این قدمگه عاری
چشم و ابروت به طوفان و به ابر نوح ماند
کشتی ِ توجهی تا رهــــــــــد از بلا غباری
چـــو ندانم از چــــه راهی به خیال ، او در آید
ای تو چشم مـن ! بباید که به هر طرف بباری
منم آن کــــه دو پرستد، بگذر ز شرکِ حلاج
به دو زلف باید اینک کـــه به پا کنی چو داری
به سوال ِ از کجایم به کجا روم مــن آخر
به الست رَبکُم می دهمـــت جــــــــــــواب آری
و جوابِ در درونم چه کسی به شور وغوغاست
به نفختُ فیهِ مِن روحی ِ توست گشته جاری
استاد بهرام باعزت
برچسب:
نویسنده: محمد نوروزی