تو برای من آفریده شده ای...

چه شبهائی که از دیوار بلند خیال بالا آمدم

و به حجمِ ناباورانه ی تو در تنگنای هستی ام خیره شدم

اما افسوس هیچوقت نشد تو را آن چنان که دلم می خواست ببینم

زیبای من ! تو برای من آفریده شده ای ،

برای اشکهای خاموشم ،

برای دلِ همیشه تنگم ،

برای سوزهای شبانه ام،

و برای همه ی لحظه های پر تب و تابِ عُمرم

که تنها تو را شنیدند

و باز می اندیشم

که شاید دیگر هیچوقت این مجال را پیدا نکنم

پس مثل همیشه به ضربانهای قلبم گوش می سپارم

تا در این لحظه های پر تب و تاب

و شاید لحظه های آخر

دوباره تو را بشنوم

صدای مقدسِ تو را !

استاد بهرام باعزت