پس از یک شب مستی و عشق و راز...

پس از یک شبِ مستی و عشق و راز

که عمری ست یلدائی و پُر فراز

چنین گفت پروانه با شمع : خیز!

شرابِ رسیدن به پیمانه ریز

و اینک کسی پشتِ در !

مجالی نمانده ، چه باک؟!

به یاد کسی چون تو سهل است،

همپای این پشتِ در مانده ناکس شدن

به یاد تو سهل است هر بس شدن

فقط یک نفس مهلتِ آن که از جام ِ نامت بنوشم بده

و با لختِ نامت شوم عشقباز،

که سخت است تنها دَمی را از عمر

به غفلت ز مستی فرا پس شدن

استاد بهرام باعزت