سو به سو در پی آن زخم نهان شد بصرم...

سو به سو در پيِ آن زخمِ ِنهان شــــد بصرم

مو يه مويه اثرِ زخمه ي جـــان مي شمرم

آن كسي كــه خبـــر از پرده ي اسرارم داد

مي درَد پرده به هــر لحظه ي شام و سحرم

تا بر آن زلــف دلاويز خيالــــــــم ره زد

مو به مو حــــالِ دلِ زار برويد به ســــرم

مصلـــحت نيست هلاكم كنــد از غم ورنه

از ســــر انداخـــت توان حاشيه هاي دگرم

گر نديدي كه شود زنده يكي مرده ي محض

بعدِ مــــــرگــم بنشين يك نظري در نظرم

در نفَس نيست توانائي از اين بيش و به عقل

زد توهّم كـــــــــه پشيمان شده ي دربدرم

گرنصيب من از عشق تو جگر سوختن است

وايِ آن لحظه كـــــه سوزي نبود بر جگرم

نقد جـــــــان بر سر سوداي جنون مي دارم

كـان چو پنبه به در از آتشِ عشقت چه برم؟

هـر كمندي بگشايد گره از بسته ي خويش

تار موي تو مگــــــــر جان نكند مختصرم؟

بهرام باعزت